Πάει καιρός

Πάει καιρός...
όλα ίδια γύρω μας μα εμείς μεταλλαγμένοι.
Τόσα χρόνια...
μα τόσο λίγα τα φιλιά που θυμάσαι.

Τα χαμόγελα ενηλικιώθηκαν και βάρυναν.
Xανόμαστε χωρίς να το θέλουμε...

Συγκατοίκηση

Κι όμως δε φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα:
ο άνθρωπος συνηθίζει εύκολα,
ειδικά όταν τον απομυζεί ένα χαμόγελο.
Είναι φορές που βλέπεις μόνο το χαμόγελο και όχι τα δόντια.

Μοναξιά

Πλησιάζουν, το βλέπεις, σα κινέζικος δράκος,
με φωτιά στο βλέμμα, ( φοβάσαι!)
με χρώματα στα λόγια και μουσική στην κίνηση, (αφήνεσαι!)
με βήμα σκληρό που αφήνει τα ίχνη του στο σώμα σου,
με λόγια σκληρά που αφήνουν τα ίχνη τους
στις καρδιές των άλλων.
Ανήμπορη,
υποδέχεσαι τα χρόνια της μοναξιάς...

Στη συννεφιά του καιρού ακροβατώ μονάχος,
σα μικροσκοπικό παιδί που τρέχει πάνω στα δόντια
μιας τσατσάρας,
μεγάλες χαρές πάνω σε μεγάλα κενά.

Βρέχει σήμερα από νωρίς...

Δεν υπάρχει αέρας, μόνο ανάσες

Άγνωστες μυρωδιές από το σώμα σου ξεπηδούν
ιδρώτας, ρούχα και δέρμα: ένα σώμα ταλαιπωρημένο,
τα μαλλιά ιδρωμένα στο σβέρκο σου, ρούχα πεταμένα στο πάτωμα.
Δεν υπάρχει αέρας, μόνο ανάσες.

Οι επιβάτες σαν φαντάσματα
μέσα από το τζάμι του μετρό,
πετάνε σε άδειο, σκοτεινό χώρο,
χωρίς να σαλεύουν,
κι όμως κινούνται,
πετάνε,
μέχρι τον επόμενο σταθμό.

Τι να πεις σε έναν άνθρωπο που τα 'χει πει όλα;
Τι να χαρίσεις σε έναν άνθρωπο που τα 'χει όλα;
Μονάχα τη θύμηση πως όλα από το τίποτα γεννήθηκαν...