Οι επιβάτες σαν φαντάσματα
μέσα από το τζάμι του μετρό,
πετάνε σε άδειο, σκοτεινό χώρο,
χωρίς να σαλεύουν,
κι όμως κινούνται,
πετάνε,
μέχρι τον επόμενο σταθμό.