Μοναξιά

Πλησιάζουν, το βλέπεις, σα κινέζικος δράκος,
με φωτιά στο βλέμμα, ( φοβάσαι!)
με χρώματα στα λόγια και μουσική στην κίνηση, (αφήνεσαι!)
με βήμα σκληρό που αφήνει τα ίχνη του στο σώμα σου,
με λόγια σκληρά που αφήνουν τα ίχνη τους
στις καρδιές των άλλων.
Ανήμπορη,
υποδέχεσαι τα χρόνια της μοναξιάς...

Στη συννεφιά του καιρού ακροβατώ μονάχος,
σα μικροσκοπικό παιδί που τρέχει πάνω στα δόντια
μιας τσατσάρας,
μεγάλες χαρές πάνω σε μεγάλα κενά.

Βρέχει σήμερα από νωρίς...

Δεν υπάρχει αέρας, μόνο ανάσες

Άγνωστες μυρωδιές από το σώμα σου ξεπηδούν
ιδρώτας, ρούχα και δέρμα: ένα σώμα ταλαιπωρημένο,
τα μαλλιά ιδρωμένα στο σβέρκο σου, ρούχα πεταμένα στο πάτωμα.
Δεν υπάρχει αέρας, μόνο ανάσες.

Οι επιβάτες σαν φαντάσματα
μέσα από το τζάμι του μετρό,
πετάνε σε άδειο, σκοτεινό χώρο,
χωρίς να σαλεύουν,
κι όμως κινούνται,
πετάνε,
μέχρι τον επόμενο σταθμό.

Τι να πεις σε έναν άνθρωπο που τα 'χει πει όλα;
Τι να χαρίσεις σε έναν άνθρωπο που τα 'χει όλα;
Μονάχα τη θύμηση πως όλα από το τίποτα γεννήθηκαν...

Μου πες έχεις δυο χρόνια χωρίς τσιγάρο...

Ας μη μετρήσουμε καλύτερα τα χρόνια χωρίς πάθος:
σα να φτασε το τρένο στο σταθμό και μεις να μαστε ακόμα μέσα

στην ασφάλεια της απραξίας

Είναι ωραία τα απογεύματα με τόσο ήλιο όσο σήμερα.
Οι άνθρωποι σα να δυσκολεύονται να προσαρμοστούν
στα καλέσματα του φωτός και στη σκιά της γύρης.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν

...ή αλλιώς: ποτέ δεν είναι αργά.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν....
Δεν έγινε και τίποτα, σκέψεις άτακτες πάνω σε αυτά που ζούμε,
αλλά πλέον αποτυπωμένες, ξεγυμνωμένες. Όχι εντελώς, σκεπάζονται ακόμα από το πέπλο της ανωνυμίας. Παίρνω βαθιές ανάσες ελπίδας με τη σκέψη ότι η γύμνια ίσως τους δώσει δύναμη.